Snelheid

Het begrip ‘Snelheid’ in verband brengen met Sverre kun je op 2 manieren doen. Voor de hand ligt natuurlijk zijn snelheid wanneer hij zijn lange stelten even flink aan het werk zet en daardoor verschillende salto’s maakt wanneer hij ‘ineens’ bij de dummy is (“goh?? Ben ik er nu al???”). De andere uitleg is de snelheid waarmee hij dingen ontdekt, ofwel leert. In de training komen steeds nieuwe dingen aan bod, en het gemak waarmee dat soms lijkt te gaan vind ik nog steeds opmerkelijk. Niet dat alles altijd in een keer goed gaat, maar dan is het mijn schuld dat ik een tussenstap heb overgeslagen. Het nadeel van een snelle leerling is natuurlijk dat hij verkeerde dingen ook snel aan kan leren, dus aan mij de dankbare taak om te voorkomen dat dat gebeurd. Dat houdt dus in: goed nadenken over een opdracht (of locatie bijvoorbeeld). Trainen staat vooral in het teken van vertrouwen opbouwen zodat we in een volgend stadium afstanden kunnen vergroten en meer dingen combineren.
Gek genoeg is apport uit water moeilijk voor Sverre. Wordt er gewoon een dummy in het water gegooid, dan mist hij het vertrouwen (althans dat is mijn idee) om er naar toe te zwemmen. Sta ik echter aan de overkant en gooi dan een dummy, dan is er geen probleem! (zie filmpje) Hier gaan we dus aan werken, want dit is wel een onderdeel voor een C diploma, en dat hoop ik in november toch wel te gaan halen!

Sverre houdt goed in de gaten hoe zijn trainingsmaatjes de proeven doorstaan

King Sverre

Vanaf het moment dat Sverre in huis is, heeft hij al ‘iets’ met ons keukengordijn. Meestal ligt hij erachter maar de laatste tijd lijkt het soms alsof we een gordijn met pootjes hebben.
Drama Queen, King Sverre, Willem IV, Clown, Casper het Spookje… . het heeft Sverre al een aantal bijnamen opgeleverd.

nog als pup….

als puber en als Koning Sverre

Incognito bij de waterbak en heel hard Boe! roepen tegen Yara

Vandaag (hoe fijn kan het zijn om eens de honden uit te laten als het nìet regent) met 3 honden en één dummy op stap. Dat is in zoverre een risico dat Noa helemaal doordraait zodra een balletje of dummy ten tonele verschijnt. Springen, blaffen…alles trekt ze uit de kast om dat ding maar te krijgen. Echt uitgebreid trainen met haar erbij is er dus niet bij. Gewoon een beetje fun dus tijdens een gewone wandeling. De eerste proef om te doorstaan was een dummy uit water. Voor de zekerheid Noa maar even vastgebonden aan een boom (kan ze vast wennen voor de vakantie…;-)). Het lijkt alsof Sverre de dummy op het water niet goed ziet, want hij draait al gauw weer om. Gauw even een balletje er achteraan gegooid, en toen kwam mijn dummietje netjes binnen. Yara mocht de bal halen. Daarna de dummy voor Yara terwijl Sverre netjes los blijft zitten, dan nog een keertje Sverre. Ondertussen begint Noa zich te roeren. Ik vond haar eigenlijk al verdacht rustig…. Een voorzichtig gepiep dreigt uit de hand te lopen maar als ze toch weer even stil is, mag ze als beloning ook een duik nemen om een dummy op te halen.
Daarna even lekker relaxen (dwz achter mekaar aan racen*) en vervolgens op een veld, met kniehoog gras/riet en nauwelijks wind, een paar markeerapporten gedaan op korte afstand. Voor Sverre een mooie oefening op markeren en steadyness terwijl de andere honden aan het werk zijn.
Sinds kort ben ik ook begonnen met uit het zicht liggen te oefenen. Een paar maanden terug ook al eens geprobeerd maar toen was Sverre er duidelijk nog niet aan toe. Intussen zijn we zo ver dat ik een halve minuut uit zicht ben, daarna weer 10 seconden in beeld om vervolgens weer voor een volle minuut te verdwijnen. Daarna ligt Sverre nog steeds als een huis, dus dat gaat de goede kant op.

Noa blijft wel op de plaats maar vertikt het te gaan liggen

Tot slot nog even vooruit sturen op een dummy. Hier was het weer een strijd om Noa niet voor te laten dringen (wat natuurlijk prompt gebeurde…). Ook nu bleef Sverre netjes op zijn beurt wachten, dus ik was weer helemaal tevreden J


Onze bruinjoekeltjes blijven netjes wachten terwijl ik met Noa een dummy wegbreng

*) de honden dan hè!!

 

 

In training – 2

Op Hemelvaartsdag 2012 reed ik in de middag met Ineke richting Hamburg om vanaf daar de volgende dag naar Bergen te vliegen om Sverre op te halen.
Hemelvaartsdag 2013 staan we samen op het veld om met Sverre een aantal oefeningen te doen.
Een paar maanden geleden maakte ik me nog wel eens zorgen. Zou Sverre dat hele apporteergebeuren nou wel leuk vinden? Of gáát hij het nog leuk vinden? In eerste instantie leek het daar niet heel erg op. Elke grasspriet was interessanter dan een dummy. Nou… daar is aardig verandering in gekomen.
De laatste weken heeft hij enorm veel progressie geboekt. We laten Sverre nu zoeken in het bos of open veld, markeren over redelijk grote afstanden, apporteren uit water of òver water, begin gemaakt met naar links en naar rechts sturen….kortom het echte werk 😉
Nu moet ik er wèl goed op letten dat hij niet het initiatief overneemt en richting dummy vertrekt voordat ik zeg dat dat mag. Zeker bij waterwerk is dat stukje steadyness best moelijk voor meneertje. Het is wel heel mooi om die passie te zien. Sverre wil duidelijk graag werken en voor mij is dan de uitdaging om dat in goede banen te leiden.

Tijdens de training heeft Ineke vanochtend ook 2 filmpjes gemaakt. Hieronder doen we een apport òver water en een verloren zoek op open veld:

 

 

hipp hipp hurra!! Sverre sin første bursdag

Hoera! Vandaag is Sverre al weer 1 jaar geworden! Wat gaat de tijd toch snel. Vorig jaar waren we nog in het ongewis wat er op puppygebied zou gaan gebeuren.
Ik heb op deze blog al vaker geschreven dat de zoektocht naar Sverre niet helemaal over rozen ging. We hebben lang naar hem uitgekeken, dus toen hij er eenmaal was, waren we natuurlijk helemaal in de wolken. En vandaag is ons pupje dus al weer 1 jaar oud! Exact een jaar geleden was ik op vrijdagavond aan het repeteren in Zonnemaire. In de pauze even een snelle blik op de telefoon (lang leve de smartphone!!) en ja hoor: een email van Monica uit Noorwegen met in de onderwerp regel: ‘Puppies!!’. Meteen even naar Ineke bellen natuurlijk en foto’s kijken op de website.
Eén van de eerste foto’s van Bingo en haar pupjes:


 

 

 

 

 

 

 

 

Toen konden we dus eindelijk gaan plannen om een keer te gaan kijken en hoe de ophaalreis zou moeten verlopen. Dat kun je op de blog o.a. hier nog eens teruglezen, of hier.
Zelf vind ik het zó leuk om die puppyplaatjes weer eens terug te zien. Ook aan de reis en het verblijf bij Frank en Monica bewaren we hele leuke herinneringen!
Sverre is nu zo ingeburgerd hier dat je helemaal niet meer voor kunt stellen dat Sverre toch ècht zo klein is geweest. Het is nu zo’n lange slungel, zeker vergeleken met onze ‘ukkie’s’ Yara en Noa.
Rondjes rennen op het veld? Noa en Yara maken dan van die snelle, dribbelende bewegingen. Maar als Sverre eventjes aanzet met die lange stelten, loopt hij met een paar zeven-mijls-passen gewoon meteen naast ze.

Nog steeds gaan we trouw naar de hondenschool. Vooral goed voor Sverre om opdrachten te moeten doen terwijl andere honden aanwezig zijn, want afleiding daar is hij erg gevoelig voor.

De jachttraining (lees: dummy) vindt hij steeds leuker worden. Hij is wel gauw verveeld, dus in de oefeningen moet ik proberen het tempo hoog te houden. Ook oppassen om niet teveel achter elkaar te willen doen. Even wat ontspannen tussendoor om het koppie niet te vol te laten raken. En zo werken we rustig verder om meneertje op wedstrijdniveau te krijgen. Wanneer dat zal zijn? Geen idee! Ik wil er geen termijn op plakken. We zien wel wanneer hij zo ver is.
Nu eerst maar even het feestje ‘Sverre sin første bursdag’ vieren!

Skål!!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

druktemaker

Hoewel Sverre natuurlijk een voorbeeldige hond is, heeft hij één nadelige eigenschap: hij vindt andere honden zó ontzèttend léuk! Als er bijvoorbeeld aan de overkant van de straat iemand met een hondje loopt, begint Sverre heel opgewonden te blaffen en te springen. En springen, dat kan ie als de beste…. Dit gedrag willen we natuurlijk niet, dus we hebben meneer duidelijk gemaakt dat dit gedrag ongewenst is. En hij heeft het snel opgepikt! Hij reageert al bijna niet meer of in ieder geval minder veel minder heftig. Behalve toen een ietwat corpulente labrador recht op ons af kwam (hijgend en piepend van het in de riem hangen) en Noa en Yara vervolgens een snok aan de riem gaven. Ja..toen moest er toch echt een Noorse blaf aan te pas komen (de zogenaamde blØf).

Afgelopen donderdagavond werd Sverre wat dat betreft nog extra op de proef gesteld. We hadden een inhaal les tegoed van de hondenschool. Vreemd dus om in een ander groepje te trainen, maar nog erger: op het veld vlak naast ons werd er cursus apporteersport en behendigheid gedaan… Tja, en al die actie is natuurlijk veel interessanter dan zitten wachten totdat je zelf even de pootjes mag strekken. Ik had er dus mijn handen vol aan om de aandacht van Sverre te krijgen en te houden. Hoe gek is het dan eigenlijk dat je een parcourtje moet lopen met de hond niet aangelijnd en concludeert dat dat dan de beste oefening van de avond is???? Uiteindelijk hebben we alle oefeningen toch wel goed kunnen doen, maar het ging niet vanzelf. Misschien maar eens vaker in een ander groepje meetrainen.
Voor Sverre was het behoorlijk heftig om te schipperen tussen ‘will to please’ en ‘will to please myself’. Hij was dus ook helemaal bekaf. Zijn lijf is al groot, maar in het koppie is het nog maar een broekie hoor!
Maar wat is er, eenmaal weer thuis, fijner om de bank en een kussentje te delen met Noa?

 

In training

Vanaf januari zijn we begonnen met jachttraining in een groepje en op de hondenschool begonnen met de cursus VEG I (Voortgezette Elementaire Gehoorzaamheid I). Helaas zijn vanwege de sneeuw een aantal lessen niet doorgegaan.
Sverre heeft nog niet helemaal in de gaten wat de lol is van een dummy. De los-vast oefening doet hij netjes, maar de volgende stap (een lijntje lopen naar de dummy toe en dan terugbrengen) snapt hij nog niet. Meestal blijft hij gewoon zitten, of hij rent wel naar de dummie toe maar laat die vervolgens gewoon liggen. Om Sverre wat enthousiaster te maken op het apporteren, spelen we nu met een dummy in de vorm van een bal en werpkoordje. Dat vind ie echt een machtig gevalletje en hier gaat ie dan ook vol gas achteraan om hem even snel weer bij mij af te leveren.
Afgelopen zaterdag op de training ook iets heel spannends gedaan, althans uit het oogpunt van Sverre: dummy’s uit het bos. Duidelijk in zicht liep Marianne door het bos om daar 6 dummy’s te ‘verstoppen’. Niet alleen Sverre, maar ook Pontus en Ronan zaten meteen in de giraffe-houding om te kijken wat er allemaal gaande was. Bij de eerste keer dat Sverre het bos in mocht (wel aan de lange lijn voor de nodige controle) maakte hij er op de terugweg een eigen feestje van. Ik weglopen natuurlijk en dat was voor Sverre toch wel het signaal om gauw achter me aan te komen, mèt dummy. Direct daarna voor de 2e keer inzetten. Toen ging hij iets meer onzeker het bos in, maar al snel wist hij weer wat de bedoeling was en kwam terug met een mooie rode dummy. Vandaag heb ik deze oefening nog eens herhaald en dat ging ook best goed.

Wachten op ‘zoek apport’

Een ander grapje wat meneer bedacht heeft: ‘weet je wat baas? Je gaat me toch zometeen naar je toe fluiten, ik kom er al vast aan’. Laat dat nou net niet de bedoeling zijn!
Dit gebeurde voor het eerst op de hondenschool.
Rebecca: “je zet de hond op zit, loopt 15 meter weg, draait je om en als ik het zeg, fluit je de hond naar je toe”.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik draai me om, wacht een paar seconden, Rebecca: “fluit ma…” Sverre: “KOM ERAAAAAN”. Jammer vriend, doen we nog een keer!
Zet Sverre weer op zijn plek, loop weg, draai me om, wacht weer een paar seconden, Rebecca weer: “fluit ma…” Sverre: “ik weet het al. KOM ERAAAAAN!!!”.
Doen we nog eens, maar nu zonder ‘fluit maar’; Rebecca (die dus àchter Sverre staat!) steekt haar arm op. Wat denk je? Stuift Sverre weer te vroeg op me af. Gelukkig komt hij wel naar mij toe, en gaat hij niet buurten bij de overige honden. Voorlopig trainen we dus alleen even het ‘zitten’. Het komen doet hij kennelijk wel!

En dan zijn we afgelopen week ook nog even op bezoek geweest bij papa Raffaëllo èn opa Nabucco. Natuurlijk zijn we ook even op pad geweest met Sverre want Gerda was natuurlijk heel nieuwsgierig hoe het ging. Ik heb weer een aantal wijze lessen opgedaan, dus ook daarvoor was het een waardevol bezoekje

Sverre met opa en papa